ساقی نامه

عاشقانه ها 1....

......به یاد داری؟! کز ساحل چشمانمان ..... دریای نگاهت- با جاروی هزار موج !!!- شست هر چه درد؟
آن روز! کودکانه، در جیب فردا، ناخنک میزدیم، به گل نشستن شکوفه های رویا را !!
و بیداد عشق را ،اسپندوار می گذراندیم، در رصد کردن فاصله هامان به درد و شوق...

............

هیچ امکانی! تندیس ظهور نمی گیرد، جز به بوسه های باور !در آغوش تو.....
آن جا که ضرباهنگ دلانه های حضورت ،دم مسیحای هر ناممکنی است تا نبض ایجاد...

پس !! بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان...

+نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مهر 1386ساعتتوسط ساقی |

...به یاد حافظ...

به همه ی دوستان عزیزی که در بحث قبلی شرکت داشتند،به مناسبت اینکه هنوز خیلی از روز حافظ!!!دور نشدیم ...غزلی تقدیم می کنم ،به شکرانه ی لطفی که داشتیدلطفا نیت کنید

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم

چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم

به شهر خود روم و شهریار خود باشم

زمحرمان سرا پرده ی وصال شوم

زبندگان خداوندگار خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی

که روز واقعه پیش نگار خودباشم

زدست بخت گران خواب و کار بی سامان

گرم بود گله ای راز دار خود باشم

همیشه پیشه ی من عاشقی و رندی بود

دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ

وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم

پ.ن:حافظ رو باید به روزی که تعیین میکنن محدودش کنیم که هوا بس ناجوانمردانه سرد است ....

+نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم مهر 1386ساعتتوسط ساقی |

...یه کمی متفاوت...

می گه هدف زندگی یعنی داشتن رضایت باطنی!

و رضایت باطنی یعنی داشتن:

آرامش

امید

شادی!!

نظرتون چیه؟

هدفتون از زندگی؟؟؟و نگاهتون به رضایت باطنی؟؟؟

پ.ن:شاید فقط مشکل خلاصه کردنشه ...اونقد که تو یه کامنت جا بشه ،ممنون

پ.ن:آقای کدیور،شب بیست و سوم رمضان ،حسینه ارشاد

+نوشته شده در جمعه سیزدهم مهر 1386ساعتتوسط ساقی |

دیار مه آلوده..

زخمی گرداب اندیشه ها...نه آنچنان که از پیچش، بی اختیار
و نه اینچنین که نشسته در التیام....

آنجا که تنها نوازش پرچینه های شب، در واگویه های تنهایی مستم میکند
و اینجا که لب تشنگی های کویر رفاقت، نیز، به هروله ی سرابی نمی بردم...

در ضخامت عایق ها،به چینش دیوارها مشغول
یا به تمنای وصالی در محو فاصله ها مشعوف!

با نوسان ثانیه ها از بی وزنی معلق...نگران چشیدن طعم لحظه ها!
این سو ولی....به وسواس پیمودن هر قدم، آنچنان درگیر، که پر از تمنای حضور مقصدی در انتها ....

..................................................................................................................................
..........................................

با اینهمه حال خوشی است...نه ضدیت درونیاتی پریش!!
سماع نیازی است ناز آلوده، در محراب درد!

که آنچه حلاج به دار انالحق برد "خدا "بود.........

+نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعتتوسط ساقی |