ساقی نامه

وقت آن رسیده...

در انحنای لطیف و بیکران این بن بست

دستمایه های رهایی را مرور می کنم:

چشم اندار نیلی رازهای طلایی

کنکاش بی پروای اندیشه ای آزاد

دلانه های اساطیری قلبی روشن

افق تنهای نگاهی منصف

استحاله مزمن سکوت فریادها

................................

ذوق دارم!

حتی اگر تمام بزرگراههای امید، در امتداد همین انحناست، که به ارتفاع میرسد.....

+نوشته شده در یکشنبه سی ام دی 1386ساعتتوسط ساقی |

تطهیر

لایه لایه در کار چینش بود ،تا اوج آراستگی گلبرگهایش، برای جلوه گری..

و همه ی برداشت ساقه اش از آب و خاک و خورشید همین بود که....

که : منظری زیبا باشد ..

و بود ....بود...

تا ......آن روز صبح که نوازش صبح شبنمی بر گونه اش گذاشت!

قطره ای در اوج طراوت ، پر از لطف هم نشینی!

.......

.....و اولین بو سه ی خورشید......

قطره با نجوا در گوش گلبرگی گفت :"قلب زمینی ام فرو ایستاده

و دل آسمانی ام در تپش نشسته "*

و به جان پذیرای وصل نور شد!!

.....

............

( *علی موسوی گرمارودی)

پ.ن :به نظر شما هوشیاری ما، وقت خواب کجاست ؟!

(منظور از هوشیاری تفاوت ما ، در خواب و بیداری است )

+نوشته شده در جمعه بیست و یکم دی 1386ساعتتوسط ساقی |

همینطوره...

۱-نوشته ام :"دهان پنجره از شوق نور لبریز است..

و قاب آینه از هر چه "من "تهی گشته است...

من از سلا له ی دردم !! به نور معتادم!

نه از طراوت اندیشه ،نه لطافت عشق...

من از غروب به خورشید کوچ کردم .... از کرانه به قعر"

نوشت : تو ، شب ستاره بچین!!...تا به روز راهی نیست

که تهی توشه را به اوج نور کاری نیست ...

پ.ن ۱:همینطوره؟؟

۲- هنوز ایستاده ایم بر ستونهای تخت جمشیدی که ،آتش سوختش و باد بردش و آب شستس...

و غره به داشته هایمان ،شرم نداشتن را رم میدهیم...

پ.ن۲:به گذشته افتخار می کنید؟

+نوشته شده در جمعه هفتم دی 1386ساعتتوسط ساقی |