ساقی نامه - با خودت ...با خودم..

با خودت ...با خودم..

ماوای حقیقت

این روزها ، در سقف لاک تنهایی ات ، روزنه هایی از نور می شکفد ، که تو را ، در بازتاب هزاران آینه !! از آنچه هستی ، به خودت نزدیکتر نشان می دهد ....

خوب نگاه کن ...

پیچیدن به این بیراهه درد نیست ، خستگی راههای نرفته است که آزارات می دهد!

و به یاد آور !

در هیچ قانونی از دلانه های ما خبری نیست !!

دل تنگی ...دل واپسی....دل نگرانی ...دل خوری...دل آزاری....دل گیری...

ولی همواره رعایت قوانین نشانگر شخصیت.........

.......................

بگذر از تمام رسولان آسمانی و زمینی !!

که گهگاه با تناوبی کوتاه یا بلند ( حتی بلندتر !!) بشارتی را فریاد میکنند....

و به حقارت نزول تمام آیه هایی بیندیش ، که فراموش کردند:

"تو پدید آورنده ی معجزه ی خود هستی !!"

خدا را را به تمامی فرو بده !!

و تمام خدایانی که ساخته ای : خودم خودت خودش...

و ببین !! که این کفر مطلق ، هیچ عارضه ای را به تو عرضه نخواهد کرد !!!!

ـ هیچ!!

پاشویه کن تمام باورهای تب آلوده را !!

که چون جنگجوی شجاعی است که نه ، به ارزش تهور سخت مومن است ...و نه به اعتبار اطاعت !!

و از همینجاست که بیراهه درد نیست !

خسته ای ! خسته ترم !! از اینهمه راه نرفته ....

پی نوشت :

۱ - وقتی تعداد کلیدهایت بیشتر از قفلهایی است که داری ، کمتر پیش می آید که بفهمی ، هیچ یک ، به هیچ قفلی نمی خورد...

۲-کمال زمانی حاصل می شود ،که دیگر چیزی برگرفتنی !! نمانده باشد ! نه زمانی که ، افزودنی باقی باشد ....

+نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم دی 1387ساعتتوسط ساقی |