ساقی نامه

سراب

می بینی ...؟!

اگر سکوت چشمهایت را به مرزهای کبود افق بدوزی ، خورشید لب باز خواهد کرد...

...و بزرگی در انتظار کسی است که " بزرگ " را باور کند ، حتی اگر تمام دایناسورها را، بزرگی شان منقرض کرده است....

یادمان باشد ، کویر تشنه ی قرنهای بی آبی خویش نیست ! سراب را از آسمان قرض گرفته است تا دریایی بودنش را باور کنیم ....

- بی مرز

- گسترده

همچون کویر..... دریا........

پ.ن ـ اینجا جای خالی یک غزل است

غزلی که تمام قافیه هایش را ، تند باد سرد بهاری ، به تاراج برد....

ولی تغزل در رگ تمام این بیتهای نا تمام جاری است...

+نوشته شده در دوشنبه هفتم اردیبهشت 1388ساعتتوسط ساقی |